اینجا مونتراله ( قسمت دوم )
مطالبی
که عرض میشه خدمت دوستان بهیچوجه بمنظور خالی کردن دل عزیزان نیست. هدف
صرفاً مواجه شدن با واقعیاته که دوستان با آمادگی بیشتری لند کنن. چند فرض
داریم: 1- تجارب در استان کبکه 2- بچه پولدار نیستین و از ایران ساپورت
نمیشین 3- اینا وحی منزل نیستن فقط دید بگیرین و اصولاً از آدمهایی که
"بکن نکن" می کنن دوری کنین!
- آدمهایی که تو ایران موفق نبودن اینجا هم معمولاً کاری از پیش نمی برن ولی عکسش الزاماً درست نیست به این معنی که همه آدمهای موفق داخل ایران هم اینجا موفق نمیشن و بسیار زیاد به مهارتهای زبان (فرانسه و انگلیسی) و همینطور نوع رشته و تخصص بستگی داره. برای مثال یک مهندس عمران و یک پزشک موفق در ایران رو در نظر بگیرید: با فرض مهارتهای زبانی یکسان، شانس موفقیت اولی حداقل در بازه زمانی کوتاه مدت اینجا بیشتره و مسیر پیش روش هم هموارتره.
- وقتی برای اولین بار لند کردین ترجیحاً تا جای پاتون رو اینجا سفت نکردین (گرفتن پذیرش از کالج و دانشگاه یا پیدا کردن کار) ایران برنگردین که برگشتن دوبارتون از ایران سخت میشه! کم ندیدم دوستانی رو که بعد از 6 ماه تا 1 سال توریستی زندگی کردن اینجا و یه نیمچه فرانسه خوندن و بدون اینکه کار مفیدی کرده باشن گفتن 1 ماه میریم ایران و بر می گردیم و این یک ماه بعد از گذشت 6 ماه هنوز هم ادامه داره!!!
- خیلی دیدم که یکی از دوستان تو این گروه یا جاهای دیگه می پرسه مثلاً X چی میشه؟ یکی عزیز دیگه ای میره تو گوگل تایپ می کنه X رو بعد میاد کپی پیست می کنه واسه دوست اول!!! علت این داستان رو اگه خوشبین باشیم و اون رو ضعف زبان یا تنبلی ندونیم احتمالاً کمبود وقته! در هر صورت سعی کنین از الان خودتون رو عادت بدین که به سورس اصلی خبر وصل شین که در غیر اینصورت تو مونترال گیج می شین بسکه همه دوستان در همه زمینه ها صاحبنظرن!! قدرت "حل مساله" یا اصطلاحاً "پرابلم سالوینگ" تون رو بالا ببرین از همین داخل ایران. خیلی پیش می آد که شرایط و مشکلاتی پیش می آد که فقط و فقط مختص و منحصر به خودتونه.
- با هر کی دوست دارین مشاوره کنین ولی فقط و فقط خودتون بهترین تصمیم نهایی رو میگیرین. هیچکس نمی تونه جای شما باشه حتی وکیل و مشاور رسمی اداره مهاجرت!
- اینی که می گن واسه خود کاناداییها نوع کار مهم نیست و هر کاری می کنن خودشون و بهش توجه نمی کنن و کار عار نیست و این حرفها از بزرگترین شایعات موجود در ایرانه! محض اطلاعتون لفظ Job که برعکس فرانسه تو کبک مونث هستش به کارهای سطح پایین و دم دستی اطلاق میشه!!! ضمن احترام به همه مشاغل، مطمئن باشین همه آدمها دوست دارن کارهای پولساز و تخصصی داشته باشن مگه اینکه دانشجو باشن یا تخصص و استعداد دیگه ای نداشته باشن!
- تجارب یک اسکیلد ورکر با تجارب کسی که با ویزای تحصیلی اومده، با تجارب یک پناهنده، با کسی که با ویزای سرمایه داری اومده و... متفاوته. خودتون رو با کاتاگوریهای دیگه بهیچوجه مقایسه نکنین!
- شما دارین وارد استان کبک میشین نه فرانسه! لهجه کبکی رو باید اقلاً بفهمین. از روز اول شروع نکنین غرغر کردن و مسخره کردن لهجشون. تا اونجا که می تونین انرژی منفی ندین و از همچین آدمهایی هم دوری کنین خصوصاً چند ماه اول. تا می تونین رادیو کانادا و رسانه های کبکی گوش کنین. شما تو یزد و اصفهانم مثل مردم دیگه حرف نزنین غریبه این چه برسه یک کشور دیگه!
- اکثر ایرانیا فرانسه و انگلیسی (خصوصاً فرانسه) رو بواسطه ماهیت زبان پارسی "ننر" و خنثی حرف می زنیم (بدون اینتونیشن). یکم حس بگیرین موقع حرف زدن و ادا اطوار بیاین! خجالت نکشین! هر چقدر بیشتر شبیه اینا حرف بزنین زودتر جا میفتین. بزرگترین حسن فارسی اینه که می تونین هر زبانیو تقلید کنین چون بالا پایین نداره ریتمش. روی تفاوت تلفظ e و o کار کنین که پاشنه آشیل ما ایرونیاست (آذری زبانها اوکی هستن در این مقوله)!
- واقع بین باشین: اگه تخصصی ندارین، اگه تنها استفاده ای که بر فرض از مدرک شیمیتون کردین اپلای کردن برای گرفتن اقامت بوده و تو یه زمینه دیگه کار کردین یا اصلاً کار نکردین اینجا هم معجزه نمیشه! آدم زیاد دیدم که میگه کار نیست اینجا بعداً متوجه شدم دوستمون بر فرض آی تی خونده ولی تو مشاور املاک کار کرده! خوب دوست عزیز شما تو ایران هم در زمینه آی تی کار پیدا نمی کنی چه برسه کانادا!!! اینقدر واسه مصاحبه واسه آفیسره خالی بستیم که خودمونم باورمون میشه متخصص هستیم!!!
- در صورتی که جزو افراد غیر متخصص فوق الذکر هستین که وارد کانادا میشین پول و وقتتون رو تلف نکنین سریع واسه کالج یا دانشگاه یا سرتیفیکیت اقدام کنین (البته بعد از تقویت زبان).
- باز هم واقع بین باشین: اگه یک لیسانسی 10 سال پیش گرفتین با معدل زیر 14، مقاله هم ندارین، توصیه نامه هم ندارین، سابقه کار آنچنانی هم ندارین اینجا کم پیش میاد واسه دانشگاه برای بر فرض مستر بتونین پذیرش بگیرین. بهترین کار اینه که یک سرتیفیکیت بگیرین بعد اگه دوست داشتین و لازم بود برین دانشگاه با رزومه جدیدتون برای دانشگاه اقدام کنین تا شانستون بالا بره.
- اگه شانس این رو دارین که بصورت پی آر وارد اینجا شین هول نزنین و از ایران واسه دانشگاه اپلای نکنین! باور کنین دیدتون اینجا خیلی عوض میشه. از چی می ترسین؟ بذارین یه فرقی بین شما و یک اینترنشنال استیودنت باشه! تجربه 6 ماه اول یکی از قشنگترین و بکرترین تجربه های زندگیتون میشه اگه قدرشو بدونین. بهترین فرصته خودتون رو بهتر بشناسین که چند مرده حلاجین!...
- آدمهایی که تو ایران موفق نبودن اینجا هم معمولاً کاری از پیش نمی برن ولی عکسش الزاماً درست نیست به این معنی که همه آدمهای موفق داخل ایران هم اینجا موفق نمیشن و بسیار زیاد به مهارتهای زبان (فرانسه و انگلیسی) و همینطور نوع رشته و تخصص بستگی داره. برای مثال یک مهندس عمران و یک پزشک موفق در ایران رو در نظر بگیرید: با فرض مهارتهای زبانی یکسان، شانس موفقیت اولی حداقل در بازه زمانی کوتاه مدت اینجا بیشتره و مسیر پیش روش هم هموارتره.
- وقتی برای اولین بار لند کردین ترجیحاً تا جای پاتون رو اینجا سفت نکردین (گرفتن پذیرش از کالج و دانشگاه یا پیدا کردن کار) ایران برنگردین که برگشتن دوبارتون از ایران سخت میشه! کم ندیدم دوستانی رو که بعد از 6 ماه تا 1 سال توریستی زندگی کردن اینجا و یه نیمچه فرانسه خوندن و بدون اینکه کار مفیدی کرده باشن گفتن 1 ماه میریم ایران و بر می گردیم و این یک ماه بعد از گذشت 6 ماه هنوز هم ادامه داره!!!
- خیلی دیدم که یکی از دوستان تو این گروه یا جاهای دیگه می پرسه مثلاً X چی میشه؟ یکی عزیز دیگه ای میره تو گوگل تایپ می کنه X رو بعد میاد کپی پیست می کنه واسه دوست اول!!! علت این داستان رو اگه خوشبین باشیم و اون رو ضعف زبان یا تنبلی ندونیم احتمالاً کمبود وقته! در هر صورت سعی کنین از الان خودتون رو عادت بدین که به سورس اصلی خبر وصل شین که در غیر اینصورت تو مونترال گیج می شین بسکه همه دوستان در همه زمینه ها صاحبنظرن!! قدرت "حل مساله" یا اصطلاحاً "پرابلم سالوینگ" تون رو بالا ببرین از همین داخل ایران. خیلی پیش می آد که شرایط و مشکلاتی پیش می آد که فقط و فقط مختص و منحصر به خودتونه.
- با هر کی دوست دارین مشاوره کنین ولی فقط و فقط خودتون بهترین تصمیم نهایی رو میگیرین. هیچکس نمی تونه جای شما باشه حتی وکیل و مشاور رسمی اداره مهاجرت!
- اینی که می گن واسه خود کاناداییها نوع کار مهم نیست و هر کاری می کنن خودشون و بهش توجه نمی کنن و کار عار نیست و این حرفها از بزرگترین شایعات موجود در ایرانه! محض اطلاعتون لفظ Job که برعکس فرانسه تو کبک مونث هستش به کارهای سطح پایین و دم دستی اطلاق میشه!!! ضمن احترام به همه مشاغل، مطمئن باشین همه آدمها دوست دارن کارهای پولساز و تخصصی داشته باشن مگه اینکه دانشجو باشن یا تخصص و استعداد دیگه ای نداشته باشن!
- تجارب یک اسکیلد ورکر با تجارب کسی که با ویزای تحصیلی اومده، با تجارب یک پناهنده، با کسی که با ویزای سرمایه داری اومده و... متفاوته. خودتون رو با کاتاگوریهای دیگه بهیچوجه مقایسه نکنین!
- شما دارین وارد استان کبک میشین نه فرانسه! لهجه کبکی رو باید اقلاً بفهمین. از روز اول شروع نکنین غرغر کردن و مسخره کردن لهجشون. تا اونجا که می تونین انرژی منفی ندین و از همچین آدمهایی هم دوری کنین خصوصاً چند ماه اول. تا می تونین رادیو کانادا و رسانه های کبکی گوش کنین. شما تو یزد و اصفهانم مثل مردم دیگه حرف نزنین غریبه این چه برسه یک کشور دیگه!
- اکثر ایرانیا فرانسه و انگلیسی (خصوصاً فرانسه) رو بواسطه ماهیت زبان پارسی "ننر" و خنثی حرف می زنیم (بدون اینتونیشن). یکم حس بگیرین موقع حرف زدن و ادا اطوار بیاین! خجالت نکشین! هر چقدر بیشتر شبیه اینا حرف بزنین زودتر جا میفتین. بزرگترین حسن فارسی اینه که می تونین هر زبانیو تقلید کنین چون بالا پایین نداره ریتمش. روی تفاوت تلفظ e و o کار کنین که پاشنه آشیل ما ایرونیاست (آذری زبانها اوکی هستن در این مقوله)!
- واقع بین باشین: اگه تخصصی ندارین، اگه تنها استفاده ای که بر فرض از مدرک شیمیتون کردین اپلای کردن برای گرفتن اقامت بوده و تو یه زمینه دیگه کار کردین یا اصلاً کار نکردین اینجا هم معجزه نمیشه! آدم زیاد دیدم که میگه کار نیست اینجا بعداً متوجه شدم دوستمون بر فرض آی تی خونده ولی تو مشاور املاک کار کرده! خوب دوست عزیز شما تو ایران هم در زمینه آی تی کار پیدا نمی کنی چه برسه کانادا!!! اینقدر واسه مصاحبه واسه آفیسره خالی بستیم که خودمونم باورمون میشه متخصص هستیم!!!
- در صورتی که جزو افراد غیر متخصص فوق الذکر هستین که وارد کانادا میشین پول و وقتتون رو تلف نکنین سریع واسه کالج یا دانشگاه یا سرتیفیکیت اقدام کنین (البته بعد از تقویت زبان).
- باز هم واقع بین باشین: اگه یک لیسانسی 10 سال پیش گرفتین با معدل زیر 14، مقاله هم ندارین، توصیه نامه هم ندارین، سابقه کار آنچنانی هم ندارین اینجا کم پیش میاد واسه دانشگاه برای بر فرض مستر بتونین پذیرش بگیرین. بهترین کار اینه که یک سرتیفیکیت بگیرین بعد اگه دوست داشتین و لازم بود برین دانشگاه با رزومه جدیدتون برای دانشگاه اقدام کنین تا شانستون بالا بره.
- اگه شانس این رو دارین که بصورت پی آر وارد اینجا شین هول نزنین و از ایران واسه دانشگاه اپلای نکنین! باور کنین دیدتون اینجا خیلی عوض میشه. از چی می ترسین؟ بذارین یه فرقی بین شما و یک اینترنشنال استیودنت باشه! تجربه 6 ماه اول یکی از قشنگترین و بکرترین تجربه های زندگیتون میشه اگه قدرشو بدونین. بهترین فرصته خودتون رو بهتر بشناسین که چند مرده حلاجین!...
+ نوشته شده در چهارشنبه ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت 20:59 توسط سارا
|
(( استفاده از مطالب این وبلاگ با ذکر منبع بلامانع می باشد ))